ไปญี่ปุ่นอีกครั้ง

กว่าจะได้เดินทางไปสนามบินก็เกือบสามทุ่ม วางแผนกับน้องจอยว่า เราคงจะออกจากคณะกันสักสองทุ่ม  แต่ท้ายทีสุดงานก็ไม่เสร็จ  ใกล้ๆสามทุ่ม ถึงจะเสร็จ อาบน้ำอาบท่ารีบนั่งรถไปสนามบินกัน และเนื่องจากร้างลาการไปเมืองนอกเสียนาน หลายเดือน อาจารย์เดินเข้าช่องภายในประเทศอีกต่างหาก ก็เลยขำตัวเอง เออหนอเรา สติสตางค์หายหมดเลย ที่สนามบินก็มีภารกิจที่ต้องทำอีก เพราะยังไม่ได้ซื้อของให้ภรรยาโปรเฟสเซอร์ของฟูจิคุง น้องเหริมหริเลย (ตามไปอ่านเรื่องดอกคำปู้จู้นะค่ะ จะได้รู้จักน้องเหริมหริ) วันนั้นรู้สึกถึงความตึงของสมองเลย ว่ามันตึงมาทั้งวัน มาถึงกลางคืนที่ต้องเดินทางก็ยังตึงๆ แต่ยังดีพี่พอจะจำตำแหน่งร้านขายของไทยๆ เร่งเดินอย่างเดียวให้ไปทันได้มีเวลาเลือก เลือกเสร็จได้นั่งพักครู่ใหญ่ เช็คFB ใครส่งข่าวอะไรมาบ้าง ก็ได้เดินตัวปลิวขึ้นเครื่อง ตั้งแต่เดินทางมาครั้งนี้เหนื่อยมาก เพราะหลับมาตลอด และช่างโชคดี ได้นั่งเบาะกลางที่ไม่มีใครนั่งด้วย เสร็จเรา พับที่พักแขนลงแล้วนอนยาวเลย สบายอีกแล้ว แผนนี้ใช้บ่อยๆ การขอเก้าอี้ที่ใกล้ๆเราว่าง neben mir frei ที่ใกล้ๆข้าพเจ้าไม่มีคนนั่งนะจ๊ะ ขอตำแหน่งนั้นเลยทีเดียว

นอน นอน และถูกปลุกให้ตื่นกินข้าวเช้า กินเสร็จก็ถึงนาโกย่าเลย เพื่อนอีเมล์บอกว่าจะมีคนมารับ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเพื่อนจะไปรบกวนผู้ใหญ่ให้มารับเรา ตื่นเต้นมากที่พบ Prof. คิชิดาที่สนามบิน ท่านอาจารย์พาเด็กมาด้วยหนึ่งคน ชื่อน้องคอนโด มาเป็นบอดี้การ์ด ดร.สรา งานนี้ดร.สรา ก็เดินตัวปลิวอีกแล้ว อาจารย์พาขึ้นรถไฟ ไปในเมืองนาโกย่า ใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมง คุยกันไปคุยกันมาอย่างสนุกสนาน ท่านอาจารย์คิชิดาใจดีมาก เมื่อก่อนอาจารย์ส่งดร.สรา ไปนำเสนองานที่ซานดิเอโก ด้วย ครั้งนั้นไปด้วยทุนของท่านอาจารย์นี่แหละ พวกเราทำโครงการวิจัยเล็กๆกันที่ญี่ปุ่น แล้วสราก็บินไปบินมาช่วยงานอยู่ บางครั้งเด็กของอาจารย์ก็ไปเมืองไทย ดร.สราก็ร่วมทำงานด้วย ทางภาควิชาและทางญี่ปุ่นมีความสนิทสนมกลมเกลียวกันมาก ทำงานร่วมกันมานาน

ออกจากสถานีรถไฟ ตกกะใจ เพื่อนตามมาหลอกหลอน เพราะเห็นร้าน LV หลุยวิตตองส์ ที่เพื่อนคนหนึ่งท่านเครซี่สินค้ายี่ห้อนี้มาก ตกกะใจท่านตามข้าพเจ้ามาอีกหละ ร้านนี้ใหญ่พอประมาณอยู่หน้าสถานนีรถไฟ และใกล้ๆกันมีร้านปลาดา หรือปราด้า ของแพงที่เพื่อนชอบอีก อย่างนี้ต้องส่งข้อความบอก

เหอะ ถึงเสียที เก็บข้าวเก็บของเข้าที่ อาบน้ำอาบท่า แต่ตกใจอีกละ เพราะโรงแรมใหญ่ไฮโซ อาจารย์ใจดีกับเราอีกแล้ว รอสักประเดี๋ยวลางสังหรณ์บอกว่าต้องมีคนรอแน่ๆ ก็เลยลงไปข้างล่าง เห็นน้องเหริมหริ กำลังพูดคุยอยู่กับพนักงานที่ล้อบบี้ แหม แหม พอดีอะไรจะขนาดนั้น

เจอน้องเหริมหริเสร็จก็พากันไปกินก่อน แล้วก็เดิน เดิน เดิน เพื่อนคนเดิมตามมาอีกเพราะ เจอร้านขายสินค้าราคาแพงอีกเช่นกันที่ใกล้ๆกับโรงแรม วันแรกทั้งวัน เป็นการสำรวจสินค้า ทั้งศิษย์และอาจารย์สำรวจกันเพลิน ไม่ได้ซื้อของแพงหรอกค่ะ รู้จักใช้สตางค์กัน พากันไปซื้อร้านราคาถูกคุณภาพดี เดินเป็นชั่วโมง มีการขอต่อเวลากับเหริมหริอีก พี่ขอเวลาอีกนิด ตรงโน้นยังไม่ได้ไปเลย ก็ร้าน 100 เยนที่ญี่ปุ่น มันใหญ่มากกกก และของที่ขายเยอะแยะมากมาย เลือกให้ดีก็เป็นของคุณภาพใช้ได้เลยทีเดียว ก็ต้องใช้เวลาเยอะหน่อยค่ะ เราจบวันแรกกันที่ร้านราคาถูก ที่ต้องเลือกระดับคุณภาพกัน

น้องเหริมหริ ฟูจิคุง และอาจารย์สรา ในที่สุดก็ได้มาเป็นนักศึกษาป.เอกที่นี่

ภูมิใจอีกล่ะ คนเป็นอาจารย์เนี้ย

 

รูปนี้ขออนุญาตฝากเพื่อนในซอยอารีย์ค่ะ

ร้านแรกขอฝาก ดร.ซอย 3 และร้านเล็กๆ หน้าตาเหมือนOutlet ถัดไป เป็นร้าน ดร.ซอย 4

ดูดีเห็นสัญญลักษณ์ไหมจ๊ะ

 

รูปนี้ได้รับการโหวตในเฟสบุคว่าโอเค ใช้ได้ค่ะ

ขอนำเสนอ

 

2 thoughts on “ไปญี่ปุ่นอีกครั้ง

    • มด
      ขอบใจจ้า ชมใช่ไหม พี่คิดถึงนะ นัดกินข้าวกันไหม แล้วพี่ก็ยังไม่ได้จ่ายค่าชุดงามสีชมพูเลย

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s