In Ulm, um Ulm und um Ulm herum,

บทนี้เป็นบทที่เขียนขึ้นมาพิเศษ จากเหตุการณ์วันที่ 8 มีนาคม 2552

 

วันนี้ ตื่นเช้ามากสำหรับเช้าวันอาทิตย์ ทั้งนี้มีภารกิจอันยิ่งใหญ่รออยู่  วันนี้จะทำ Kaesekuchen ให้พี่หมอนิดกิน น้องนุ้ยด้วย สำหรับพี่ตู่ และ ลุงโอ้ค ได้ทานกันแล้วเมื่อวานก่อนดูหุ่นละครโรงเล็ก เมื่อวานใส่น้ำมะนาวมากไปหน่อยค่ะ วันนี้ขอแก้ตัว

ทำเค้กอย่างตั้งใจ พี่หมอนิดไม่ได้กินขนมฝีมือเรามานาน จำได้ว่าเมื่อก่อนเดินขึ้นเนินจาก Heilmeyersteige  ไป Tokajaweg ไปหาพี่หมอนิด เอาขนมใส่กล่องไปด้วย พี่หมอนิดให้ความเอ็นดูและช่วยเหลือน้องเสมอมา น้องก็ทำเค้กให้ทานสถานเดียว เพราะทำอย่างอื่นไม่เป็น นึกถึงพี่หมอนิด แล้วทำให้นึกถึงพี่หมอหมู วันที่พวกเราสามคน ไปเที่ยวPassau กันแล้วหลงทาง วันนั้นเราทานข้าวคลุกกะปิ พี่หมอเนรมิตอาหารพิเศษให้น้องได้ทานเสมอ หลังจากทานข้าวคลุกกะปิ แล้วเกิดหลงทาง ตอนนั้นภาษาเยอรมันคล่องแคล่ว ไม่เกรงใคร เดินเข้าไปถามคนเยอรมันซึ่งขอเลือกถามแต่คนหน้าตาดี เดินเข้าไปถามอย่างมั่นใจ ว่าโบสถ์ชื่อดังอยู่ตรงไหนไปอย่างไร มีแต่คนเดินหนี มันอะไรกันหนอ รูปประโยคก็ถูกต้อง ออกเสียงชัดเจน (ลูกศิษย์พี่ตู่) นั่งนึกไปนึกมา ทั้งนี้เป็นเพราะกะปินั่นเอง พวกเราก็ต้องรีบจัดการกลิ่นกะปิเสียก่อนอย่างเร่งด่วน หลังจากนั้น จึงเดินไปโบสถ์ชื่อดังได้ถูกต้อง

โม้มากไปแล้ว ประเดี๋ยวไม่จบ ทำเค้กเสร็จ ต้องโทรไปจองร้าน ไม่ไปไกลจากซอยอารีย์เท่าไรเลย ร้านนี้เป็นร้านที่พี่หมอจ้อยแนะนำ  ท้ายที่สุดเอาในซอยนี่แหละ จองเวลาร้านเสร็จสรรพ รีบไปทำงานก่อน นัดนักศึกษาไว้ ปรึกษางานการกันเสร็จสรรพ มีเวลาเหลือแอบไปทำสังฆทานแล้วจึงโทรบอก พี่หมอจ้อย พี่ตู่ (เจ้าของงาน) น้องนุ้ย พี่หมอนิด พวกเราโทรกันทั้งวัน โทรศัพท์ดังกันตลอด พี่ตู่ถามเรื่องเส้นทาง น้องนุ้ยแจ้งข่าวหลานฝาแฝดป่วย มาไม่ได้ ไม่เป็นไรจ๊ะ ครั้งหน้าคุณป้าจะเอาขนมไปให้ทานที่บ้าน ใกล้เวลานัด เรานั่งรถซิ่งในซอยไปร้านอาหารที่นัดหมาย ถือขนมถาดโตไปด้วย วันนี้หน้าตาขนมดูดีมาก ดีใจ ภูมิใจ เป็นที่สุด ย้อนเล่าอีกนิดเถอะ ตอนอยู่เยอรมันชอบทำขนมมาก พี่หมอหยู (อยู่ที่ใด น้องๆคิดถึง) นำวัตถุดิบมาให้บ่อยๆ พี่หมอหยูเป็นหมอทหารอากาศ เราสองคนเจอกันครั้งแรกที่ป้ายรถเมล์หน้ามหาวิทยาลัย เพราะมีจุดประสงค์จะลงดอยเข้าเมืองทั้งคู่ พี่หมอหยูถือถุงของทหารอากาศ เราจำได้ ไม่มีที่ไหนแน่นอน ต้องคนไทยแหง ไม่กล้าทัก เอาละ รถเมล์มา นั่งเบอร์เดียวกันอีกเพราะต้องลงไปซื้อของในเมือง ไม่กล้าทักต่อไปอีก พอไปซื้อของ อ้าวไปซื้อร้านเดียวกันอีกจนได้ เจอกันจังๆ ที่เคาน์เตอร์ เราก็พูดไทยเลยว่า คนไทยหรือค่ะ พี่หมอหยูเดินหายกลับไป แล้วสักประเดี๋ยวเดินกลับมาทักเราด้วยประโยคเดิมที่ทักแกไปว่า คนไทยหรือครับ ทั้งนี้พี่หมอมาเล่าให้ฟังทีหลังว่า งง ไม่เจอใครเลยในเมืองUlm นี้ พอเจอน้องทัก เลยงง หลังจากนั้นมา พี่หมอหยู พี่หมอนิดและเรา ก็ได้เดินทางท่องเที่ยวกัน ย้อนเล่าต่อ พี่หมอหยูมักจะนำวัตถุดิบในการทำขนมเค้กมาให้เยอะมากและบ่อยมาก เช่น เนย และที่เป็นพิเศษก็คือ เนยจากพี่หมอหยูจะเป็นก้อนเล็กๆ เพราะเป็นเนยสำหรับอาหารเช้าที่โรงอาหารของทหาร เราก็เลยมีวัตถุดิบทำขนมไม่ต้องซื้อเนยอยู่ตั้งนาน ลองคิดดูนะคะ ว่ามันเยอะเพียงใด  

เอาล่ะ เล่าต่อ เมื่อถึงร้าน พี่ตู่กับลุงโอ้คผู้ใจดี นั่งรออยู่ก่อนแล้ว จากนั้นก็ได้โยกย้ายกันไปนั่งโต๊ะที่จองไว้ ต่อจากนั้น น้องกบ ถึงแม้ว่าไม่ได้เป็นศิษย์เก่าเมือง Ulm แต่เคยไปมาหาสู่ น้องกบมาร่วมด้วย พี่หมอจ้อยมาถึง โอโห ผอมลงและสวยขึ้น หน้าเนียน สวย น่ารัก เราเป็นสักครึ่งของพี่หมอจ้อยท่าจะดี สักประเดี๋ยวพี่หมอนิดมาร่วมด้วย พี่หมอนิดคนเก่งของเรามาแล้ว คุยกันสนุกสนาน แต่สำหรับเรา เรากำลังนั่งตื่นเต้นในใจว่า ขนมมันจะอร่อยเหมือนกับหน้าตามันไหมน่ะ กลัวจริงๆ อย่าทำหน้าแตกนะจ๊ะ พี่หมอนิดรื้อฟื้นความหลัง ครั้งเมื่อพวกเรา ทำ Quiche กัน โอ้โห หลังจากวันนั้น ไม่เคยกล้าแตะต้องอาหารฝรั่งเศสสูตรไหนอีกเลย เพราะQuiche ของพวกเรา รสชาดเหมือนน้องๆ ไข่ตุ๋น เลยค่ะ เข็ดมาก ไม่กล้าทำอีกเลย ถ้ามีโอกาสไปฝรั่งเศสจะต้องไปลองทำให้ได้

 

กินข้าววันนี้สนุกมาก มีความสุขมาก พี่ๆและน้องที่รัก พร้อมหน้าพร้อมตา พวกเราไม่ค่อยได้เจอกันเลย จะได้พบกันก็ประมาณ ปีละ 1 ครั้ง มักจะเป็นช่วงเวลาที่พี่ตู่และครอบครัวซึ่งเป็นศูนย์รวมความรัก ความผูกพัน ความสุขของพวกเรากลับมาจากเยอรมันนี พวกเราก็จะส่งข่าวบอกกันและนัดหมายกัน มาเล่าสารทุกข์สุขดิบของกันและกัน

 

ขาดไม่ได้ต้องพูดถึง ต้องระวังหน่อย กำลังพาดพิงผู้ใหญ่ อาจารย์ผู้ใหญ่ซึ่งเป็นที่รักและเคารพของพวกเราเสมอมา อาจารย์หมอแดง มาร่วมงานเหมือนทุกครั้ง เราเกรง (จริงแล้วกลัว)อาจารย์หมอแดงมาก ต้องมอบหมายน้องหมอนุ้ยติดต่อไป เกรงจะพูดอะไรไม่ถูกต้อง ระหว่างทานข้าวพี่ตู่ยื่นโทรศัพท์ให้บอกว่าอาจารย์ถามทาง เกร็งแทบแย่ และแล้วอาจารย์ก็มาถึง ช่วงนี้อาจารย์ออกทีวีบ่อยมาก เพราะ stem cell เป็นเรื่องฮอตฮิตในบ้านเรา เราละภูมิใจเมื่อเห็นอาจารย์ในทีวี คนเมืองUlm เก่งจริงๆ เราต้องไม่ทำเสียชื่อเสียเสียงของศิษย์เก่าชาว Ulm พวกเราทุกคนภูมิใจในตัวอาจารย์กันมากค่ะ อาจารย์คุยสนุกเหมือนเดิมและสอนพวกน้องๆหลายๆเรื่อง

อาจารย์ขา ขนมหวานน้อยไปนิดค่ะ เพราะว่าคนทำหวานมากอยู่แล้ว

สักประเดิ๋ยว ทิ้งเวลาไม่นาน เมื่อเราขอน้ำตาลจากน้องกบ เพื่อมาเติมในกาแฟ

 

อ้าวปู เติมทำไมล่ะ น้ำตาล ก็ไหนว่าหวานอยู่แล้วงานเข้าเลยยายปู

 

อาจารย์ค่ะ Nicht vergessen นะค่ะ ถ้าปูได้ตำแหน่งวิชาการ พวกเราจะพบกันอีกครั้งก่อนพี่ตู่และลุงโอ้คกลับไปเยอรมันนีค่ะ

 

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s