1.1 พฤศจิกายน 2551 AMS CMU Alumni#2

งิ้มเพื่อนรัก

 

เพื่อนขอเล่าอีกรอบ ถ้าซ้ำบ้างอย่าถือโทษโกรธข้านะ เรื่องที่มันประทับใจต้องพูดกันบ่อยๆ เพราะมันเป็นเรื่องจริงจากใจ ข้าและไอ้อู๋นัดกันตั้งแต่ตัดสินใจว่าจะไปงานนี้ เราร่วมกันคิดว่า เราจะไปพร้อมๆ กัน ต้องเจอพวงแสดรับตั๋วเข้างานก่อน อย่างไงต้องเจอกันก่อนนะตอนหกโมงที่โรงแรม เอ็งเชื่อไหมว่าข้าตื่นเต้นมาก ข้าไม่ได้พบเพื่อนๆมานานมาก พอสอนเสร็จรีบนั่งรถแทกซี่ไปโรงแรมทันที ด้วยวิตกจริตว่าจำชื่อโรงแรมผิดหรือเปล่าว่ะ ข้าโทรไปถามไอ้อู๋มันอีกรอบ เฮ้ยอู๋ โรงแรมMaxx พระรามเก้านะ เมื่อได้รับการยืนยันข้าก็นั่งแทกซี่ไปอย่างใจเย็น ถึงโรงแรมก่อนเวลานัดกับไอ้อู๋ หนึ่งชั่วโมงตรง ข้าก็เดินด้อมๆ มองๆ ได้ทำเลดี มีทีวีจอใหญ่ เอาละนั่งกินน้ำมะนาวฆ่าเวลาระหว่างรอไอ้อู๋ ก่อนถึงเวลานัดหมายก็มีชายหนุ่มดูดีหน้าตาสะอาดสะอ้านเดินเข้ามาสั่งน้ำอัดลม ข้าจำได้ในทันทีว่าเป็น 2711001 (ข้าจำแม่น เหมือนเดิม) กริช คูสุวรรณ ข้าเรียกทันที กริช กริช อีกสักหน่อยวะ กริช กริช ทั้งหมด สี่กริชด้วยกัน แต่ชายหนุ่ม(ลูกสอง) นิ่ง เงียบ เฉยมาก ข้าหน้าแตกหมอไม่รับเย็บเลย ข้าก็เลยนั่งเงียบๆของข้าต่อไป สักครู่ไอ้อู๋โทรเข้ามา ไอ้ปู เอ็งอยู่ไหนแล้วว่ะ ข้าบอกไอ้อู๋ว่า อยู่หน้าlobby ดูทีวีอยู่ ยายอู๋เริ่มทันที ก็ข้าก็อยู่หน้าlobby เอ็งอยู่โรงแรมไหนว่ะ ข้ามองเห็นมันแล้ว สาวน้อยชุดดำ อู๋มองซ้าย มองซ้าย ข้าอยู่ซ้าย แล้วข้าก็เดินไปหามัน วันนี้อู๋ของพวกเราสวย เดรสสีดำ ดูเท่ แต่งหน้าสวย มาสคาร่าสีฟ้า มาอย่างมั่นใจ อารมณ์ข้ายังค้างอยู่กับเจ้า 2711001 ข้ารีบฟ้องทันที ไอ้อู๋ข้าเจอกริช มันจำข้าไม่ได้  ข้าอุตส่าห์หวังว่าไอ้อู๋มันจะจัดการกริชให้ข้า แต่ข้าก็ผิดหวัง พอทั้งสองคนเขาหน้าเจอกัน เขาก็ส่งภาษาเมือง หวานกัน ปล่อยให้ข้ามีอารมณ์หงุดหงิดทำหน้าไม่สวยอยู่คนเดียว ข้าจำได้แล้วกริชมันบอกว่า เราสายตาสั้น มองไม่ถนัดปู แต่ข้าก็ยังแค้นอยู่ หลังจากนั้นเราก็พากันเดินเพื่อไปเข้าในงานเพราะคาดว่าจะพบพวงแสดแถวๆนั้น ระหว่างทางพบกลุ่มอาจารย์เพิ่งเดินทางมาจากเชียงใหม่ มีอาจารย์ปราโมทย์ อาจารย์สุชาติ พี่สำลี(เป็นอาจารย์แล้ว) เวลาข้าเจออาจารย์ข้าจะเงียบ เงียบ ข้าถนัดไหว้แบบสวยงาม ตามที่แม่ข้าสอนไว้ เจ้าอู๋ก็บรรยายไป ข้ายิ้มอย่างเดียว งิ้มเอ็งเห็นรูปอาจารย์วาสนาไหม ดูสิกี่ปีกี่ปีอาจารย์ก็เหมือนเดิม สวย สง่า อาจารย์สวยเหมือนลูกศิษย์เอ็งว่าไหม เล่าต่อ พอขึ้นลิฟท์มาก็เจอพวงแสด ยืนอยู่กับกล้วย ในชุดแดง เซ็กซี่ โอโห ข้าไม่ได้เจอกล้วยตั้งแต่จบจากเรียนโท ที่คณะวิทย์มหิดล กี่ปีไม่อยากนับ กล้วยน่ารักดูร่าเริงเหมือนเดิม พวงแสดเพื่อนที่น่ารักของพวกเรา ยืนแจกบัตรรอ AMS27 อยู่ งานนี้พวกเราต้องขอบคุณพวงแสด ที่ทำให้พวกเราได้มีความสุขร่วมกัน เอ็งดูที่รูปดีๆ เห็นโบว์ริบบิ้นสีน้ำเงินไหม เอ็งรู้ไหมพวงแสดนั่งทำให้พวกเรานะ เพื่อให้พวกเราได้ติดกัน identify ว่ารหัส 27 แสดตั้งใจทำให้พวกเรา ข้าละซาบซึ้งเลย  ลงทะเบียนเสร็จพวกเราก็พากันไปนั่งที่โต๊ะ กลุ่มพวกเราไปกันเร็ว ก็เลยได้รับของแจกพิเศษ ข้ากับไอ้อู๋ได้เหยือกกาแฟมาคนละใบ เอ็งอย่าลืมทวง ข้าจะยกให้เอ็งถ้าเอ็งทวง เพราะในงานนี้ข้าได้รับของที่ระลึกเยอะหลายชิ้น จากการเล่นเกมส์ที่เพื่อนอู๋ กวาดมาหลายอย่าง เพื่อนอู๋ถนัดปาลูกดอกที่สุด กวาดมาหลายรางวัล เดินกันไปเดินกันมาสักครู่ กล้วย วิ่งเข้ามาบอก เอ็งหลับตาแล้วนึกถึง พรพรรณ กล้วยบอกว่า เร้ว เร็ว เพื่อน เพื่อน ฉัตรชัยมา ฉัตรชัยมา ไอ้ข้าฟังครั้งแรกนึกว่ารุ่นน้องหรืออย่างไร สักครู่ถึงทราบว่า นกฉัตรชัย ข้ารีบทันทีไปกับไอ้อู๋ และกล้วย ไปถ่ายรูปกับนกฉัตรชัย ตามรูปที่เอ็งเห็น ไอ้อู๋บ่นข้าเล็กน้อย นี่ยายปู ทำไมหล่อนไม่ถ่ายตอนฉันควงแขนเขาย่ะ ข้าไม่โกรธไอ้อู๋ ข้านึกเอ็นดูมัน หล่อน หล่อน ย่ะ ย่ะนี่อู๋ตัวจริงเสียงจริง ข้านึกถึงตอนมันเรียน ใส่กระโปรงบานสีออกม่วงอ่อนๆชมพูๆ และมัดเปียสองเปีย และมักจะเรียกข้าว่า ยายปู ยายปู

 

งิ้ม ข้ามีความสุขว่ะ ข้ายิ้ม นั่งเงียบ ทำหน้ามันตลอด

 

งิ้ม ข้าเสียดายว่า วันนี้เอ็งไม่ได้มาด้วย ช่วงเวลาที่นั่งที่โต๊ะ ข้าคิดถึงเอ็งที่สุด (อันนี้ขอเล่าอีกรอบเพราะมันจากใจเพื่อนจริงๆว่ะ) อู๋ มันนั่งอยู่ขวามือข้า ซ้ายมือข้าเป็นกล้วย ถัดไปเป็นนาย (สุบัณฑิต) และคู่ชีวิตนาย ข้าอยากให้เอ็งนั่งตรงข้ามกับข้า ข้าพูดกับไอ้อู๋นะ เสียดายไอ้งิ้มไม่อยู่นะ มันอยู่ญี่ปุ่น ถ้ามันอยู่คงสนุก

 

ข้าว่าสมมติ สมมติถ้าเอ็งอยู่ คงมีคนเห็นเราสามคน เอ็ง ข้า ไอ้อู๋ เดินตักโน้นตักนี่(ของกิน) แล้วเอ็งจะตักเยอะที่สุด ข้าเอามาเผื่อไอ้ปูมัน” (จริงไหม ตอบด้วย)

 

ในงาน พวกเราต้องขอกราบขอบพระคุณอาจารย์ปฐม (อาจารย์ปราโมทย์) อาจารย์นำเสนอข้อมูลและเรื่องราว ของคณะเทคนิคการแพทย์ ในมุมที่เราเองไม่เคยทราบมาก่อนเลย  ถ้ามีโอกาส จะรีบกลับไปเยี่ยมคณะและคณาจารย์เร็วที่สุดค่ะ

 

งิ้ม คนที่เอ็งถามถึง เขาก็เสียดายว่าไม่สามารถมาในงานได้ เมื่องานผ่านไป พวกเราคุยกันบ่อยขึ้น หนิง (RT) ส่งรูปมาให้พวกเราได้ดูกัน ครั้งหน้าห้ามพลาดนะหนิงนะ เพื่อนๆ ที่อยู่ในงานจ๊ะ ถ้าปูตกรายละเอียดประเด็นใดที่สำคัญแล้วมิได้เล่า เขียนเล่าเรื่องจากงานได้เลยจ๊ะ ส่งเป็นcomment ที่ใต้blog นี้ได้เลยอยู่ทางด้านขวามือด้านล่าง คลิกเข้าไปได้เลย เรียนเชิญอาจารย์ด้วยค่ะ

 

สำหรับไอ้งิ้ม

 

งิ้ม ข้าอยากให้เอ็งอยู่ด้วยในวันหน้า ที่ข้ามีความสุข

 

ajwassana

 

อาจารย์ที่รักของพวกเรา

 

 

krit-ou-puu

เล็กชาย กริช อู๋ ปู

 

ning

หนิง RT

ครั้งหน้าไม่พลาดจ๊ะ พบกันแน่นอน

4 thoughts on “1.1 พฤศจิกายน 2551 AMS CMU Alumni#2

  1. ข้านับถือเอ็งไอ้ปู เอ็งมีความพยายามอย่างสูงที่จะถ่ายทอดเรื่องราวให้คนที่ไม่ได้ไปงานอย่างข้าได้รับรู้ พวงแสดน่ารักมากๆที่ทำริ้บบิ้นให้เพื่อนๆ ขอให้เพื่อนๆจงเจริญ วันนี้ข้าตาเจ็บ ทำงานไม่ได้เลย ยังอดไม่ได้ ที่จะเข้ามาอ่านบล๊อกของเพื่อนๆ

  2. ไอ้งิ้ม เอ็งถูกเชื้อตัวใดในห้อง lab มันinfect เข้าว่ะ เอ็งจงใช้Antibiotics อย่างมีประสิทธิภาพและมีประโยชน์สูงสุด ขอให้เอ็งหายเร็วๆ

    ข้าเอง คนสวยแห่งลำนำโขง

  3. ปูจำแม่นสุดๆ เก็บรายละเอียดมาบรรยายได้ทุกเม็ดอย่างเมามัน อ่านแล้วยิ่งกว่าดูรายการเก็บตกบวกใส่สีตีข่าวซะอีก ไม่น่าเชื่อว่าคนเงียบๆเรียบร้อยอย่างปูจะเขียนได้อารมณ์สนุกสนานขนาดนี้
    นับถือ นับถือ

  4. ข้าน้อยจำแม่นจ๊ะ ไอ้งิ้มเอ็งจำ แม่ค้ากล้วยปิ้งข้างตึกเค็ม (ตึกเคมี) พูดได้ไหม ตอนข้าจ่ายสตางค์ค่ากล้วยปิ้ง แม่ค้าแอบดูลายมือข้า แล้วบอกกับเอ็งว่า พึ่งพาอาศัยเพื่อนคนนี้ไว้นะ ข้าจะได้เป็นคุณหญิง ข้ายังไม่ได้เป็นเลยว่ะ สงสัยข้าต้องไปเปลี่ยนชื่อไหม เป็นหญิง ข้าจะได้เป็นคุณหญิง

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s