15 ณ วัดดาว

วันนี้เป็นกิจกรรมความปลอดภัยสำหรับผู้ทำงานที่บ้าน กลุ่มตัดเย็บเสื้อผ้า จัดกิจกรรมกันที่สถานีอนามัย และอยู่ในเขตวัดดาว มาวัดดาว (ชื่อวัดนะค่ะ ไม่ใช่measurement อาจารย์เริ่มตลกอีกแล้ว) ทีไร ต้องได้มีโอกาสพาแขก มาร่วมโครงการทุกที ครั้งที่แล้วก็ คุณอัมพา เกษรักษ์ ศิษย์เก่าอาชีวอนามัย และปัจจุบันเป็น ผู้ช่วยผู้อำนวยการศูนย์ความปลอดภัยในการทำงานพื้นที่ กำกับ ดูแล อยู่แถวๆ นวนคร ปทุมธานี คุณอัมพาก็ได้มาร่วมกิจกรรมกับพวกเราที่วัดดาว

สำหรับวันนี้ น้องจู นพพร ก็ยังไม่ไปไหน ค้างคืนกับอาจารย์ที่โรงแรม 300 บาทใกล้ๆ ตลาดไชนาวาส รุ่งเช้าก็เข้าร่วมกิจกรรมกับอาจารย์อีก วันนี้เรามีการวางแผนกิจกรรมของเรา ตระเตรียม เพื่อการถ่ายทอดความรู้อย่างเต็มที่ นัดแนะกันอย่างรอบคอบ ขอบคุณน้องจูอีกครั้งค่ะ น้องจู ทำให้กลุ่มของเราเข้าใจเรื่องต่างๆ ได้มากขึ้น ชัดเจน จากตำราลงมาสู่ภาคปฏิบัติ ขอเชิญชวนดูรูปที่อาจารย์เก็บอย่างตั้งใจ  

อะไรบ้างหนอที่เราคุยกัน เนี้ยละหน่า อาจารย์มัวแต่ไปพักร้อน ไม่ยอมเล่าเรื่องทันทีหลังจากทำกิจกรรมเสร็จ จึงทำให้เกิดการทบทวนที่ต้องใช้เวลานานกว่าปกติ คนอายุมากขึ้นก็อย่างนี้ค่ะ ได้บทเรียนแล้ว ต่อไปนี้ต้องเขียนทันที เอาล่ะค่ะ เรื่องเป็นอย่างนี้ค่ะ 

เราทำกิจกรรมแบบสำรวจ ดูกันจริงๆ ทำกันจริงๆ คุณหมอไปด้วย แล้วก็กลับมากินข้าวและคุยกันเรื่องความปลอดภัย  พี่ๆ หลายคนชอบ ตัวตัดไฟ พี่บางคนชอบทิศทางการวางจักรเย็บผ้า ขณะที่พี่บางคน โดยเฉพาะอย่างยิ่งตัวอาจารย์ อาจารย์ไม่ยอมปล่อยเรื่องปลั๊กไฟ งานตัดเย็บเสื้อผ้า เรื่องไฟฟ้า เป็นความเสี่ยงอันดับต้นๆ ที่จะเกิดขึ้นกับแรงงาน ข้ามไม่ได้เชียวค่ะ อาจารย์ก็เลยยกตัวอย่างเรื่องโรงงานผลิตตุ๊กตาให้ฟัง ลักษณะงานคล้ายคลึงกันเลยเห็นไหมค่ะ เราก็นำประวัติศาสตร์มาเป็นบทเรียนของพวกเรา ไม่ยอมให้เกิดขึ้นอีกเป็นเด็ดขาด มี

 

หลายเรื่องที่เราคุยกันหลังจากทำแบบสำรวจเสร็จ กินข้าวเสร็จ พวกเราก็เริ่มปฏิบัติการความปลอดภัยกันทันที อาจารย์เริ่มเล่า แสดงรูป การจัดเก็บสิ่งของมีคม ด้านหลังห้องเริ่มโชว์แผลจากอุบัติเหตุของมีคมบาด อาจารย์เลยเปิดโอกาสให้เล่า ถ่ายทอดประสบการณ์สู่เพื่อนๆ  

เย็บสามเข็มจ๊ะ ตอนแรกหมอบอกว่าขอเย็บ 5 เข็ม แต่พี่ต่อรองหมอ เหลือ 3 เข็ม แต่ถ้าเป็นไปได้ขอ 1 เข็ม”  

ทำให้พวกเราทั้งหมด ได้รับรู้ว่า การเกิดบาดเจ็บจากของมีคม กรรไกร มีดขลิบ เป็นต้นเหตุสำคัญที่พวกเราต้องไม่ละเลย ต้นเหตุตัวจริงคือ เก็บไว้ในที่ที่ไม่ปลอดภัย อย่างน้อย 3 คน ที่มาร่วมกิจกรรมในวันนั้น มีบาดแผล นำมาแสดงอย่างเห็นชัดเป็นรูปธรรม  

ต่อไป น้องจู ทำให้พวกเรา ได้รับทราบว่า การที่พี่ๆ นั่งนานๆ อาจเป็นการทำร้ายหมอนรองกระดูกกันเลยทีเดียว ท่าทางที่เกิดขึ้นจะคล้ายๆ กับการก้มหลังยกสิ่งของจ๊ะ เห็นไหมค่ะ เรามีการซ้อมยกสิ่งของกัน

 

ไม่ถนัดเลย ทำไง น้องจู แนะนำว่า นำสิ่งของไว้ใกล้ตัวให้มากที่สุด ก็จะลดความเสี่ยงได้ระดับหนึ่งค่ะ อาจารย์เลยได้ที ทำตามบทที่นัดแนะกันไว้กับน้องจู แนะนำท่าบริหารร่างกาย เสริมความแข็งแรงของกล้ามเนื้อ

เอ้า ยืนขึ้น ย่อเข่า หลังตรง ค้างไว้ นับหนึ่งถึงห้า ถ้าเราเกร็งหน้าท้อง พุงจะหายไหมค่ะ สนุกสนานกันไป เรียนรู้กันไปหลายท่า ดูรูปได้เลยค่ะ น่าจะมาคุกกันสักสองวันนะจ๊ะ ฟังแล้วปลื้มใจ  ไม่เป็นไรค่ะ ถึงแม้ว่า พวกเรามีโอกาสพบกันในระยะเวลาอันสั้น เราจะติดตาม ตามติด เรื่องที่พี่ๆ ตั้งใจ วางแผนว่าจะทำกันไว้  

เราจะมารอดู การจัดเก็บของมีคม ทำงานสะดวก และไม่เกิดบาดแผล ไม่ต้องเย็บเลยแม้แต่เข็มเดียว การเก็บหลอดด้าย คละสี ค้นไปบ่นไป ทำให้ปวดหัว เส้นขึ้น ทำงานต่อไปอย่างไม่มีประสิทธิภาพและอาจเกิดอันตราย ต่อไปนี้จะไม่มีอีกแล้ว

 

ทำงานตลอดโดยไม่มีการพัก ความเสี่ยงที่ต้องสนใจ ใส่ใจพิจารณาและปรับปรุง พร้อมกับท่าบริหารต่างๆ ทำกันบ่อยๆ นะค่ะ

 

เราจะกลับมาตรวจพุงของพี่ๆ กันจ๊ะ

 

 

อาจารย์สรา และน้องจู จากวัดดาว บางปลาม้า

 

 

 

no-more-injuries-in-bangplama.jpg

 

my plan is storage for sharp items

 

 

exerice.jpg

 

 

Exercise

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s