ตกเครื่องที่โฮจิมินต์ S1N2 in HoChiMinh August 30, 2009

ตกเครื่องบินครั้งแรกในชีวิต ไปงาน Mekong Delta 2009 ครั้งนี้ ได้เรียนรู้อะไรต่ออะไรเยอะมาก จนถึงวันเดินทางกลับกันเลยทีเดียวเชียว

ตกเครื่องบินจ้า ทางเจ้าภาพพยายามเลื่อนเที่ยวบินให้แต่ติดต่อสายการบินไม่ได้เลย พอไปถึงสนามบิน ณ เมืองโฮจิมินต์ สองสาวและหนึ่งหนุ่มต้องดำเนินการติดต่อซื้อตั๋วเครื่องบินใหม่ จะได้บินตอนเช้าเก้าโมงครึ่ง แต่ต้องมาซื้อตั๋วก่อนตอน เจ็ดโมงครึ่ง หนุ่มน้อยหน้ามลประจำสายการบินแอร์สีแดงบอกมา ได้เรื่องได้ราว ก็ต้องกลับไปนอนเอาแรงก่อน จะนอนที่ไหนกันดี

เรื่องที่ได้เรียนรู้ คือ ไปค้างที่ไหน พยายามเก็บนามบัตรของโรงแรมไว้ ฟ้าช่วยชีวิตอีกแล้ว เนื่องจากเมื่อตอนขาไป เราทั้งสามอยู่ค้างทีโฮจิมินต์ก่อนเดินทางไปทำงาน หนึ่งคืน ดังนั้น ดร.นพนันท์ ผู้ชำนาญด้านพลังงานของเราท่านได้เก็บนามบัตรของโรงแรมนั้นไว้

ข้อดี ประโยชน์อันทรงคุณค่าคือ เราชูนามบัตรนั้น ส่งภาษากายบอกแทกซี่ได้เลย สบายไป ขอบคุณฟ้าอีกรอบ กลับไปค้างโรงแรมเก่า โรงแรมได้น้ำ หรือโรงแรมได๋นัม ต้องขอขอบคุณผู้จัดการที่มีน้ำใจแสนงามลดราคาโรงแรมให้เราได้อยู่ได้พัก เด็กสามคนตกเครื่องบินต้องซื้อตั๋วเครื่องบินใหม่ ได้ราคากันเอง ครั้งหน้าไปพักอีกแน่นอน

เดินทางครั้งนี้ ได้ประสบการณ์เยอะแยะ เก็บกันทุกเม็ดเลยทีเดียว

อาจารย์สงสารน้องทั้งสอง ตอนที่ควักสตางค์เวียดนามเอาออกมานับ เพราะทุกคนคิดว่าจะได้กลับบ้านกันแล้ว เงินเวียดนามใช้กันหมดตั้งแต่อยู่ที่แคนโท เอาตังส์ออกมานับเพื่อให้ค่าแทกซี่ และโชคก็ช่วยให้มีพอจ่าย เงินยูเอสดอลล่านั้นมีอยู่แต่ไม่อยากจ่ายเพราะทำไปทำมาขาดทุนทุกที พวกเราเลยพยายามจ่ายเงินดอง ของเวียดนามแทน

อาจารย์สราถูกน้องปุ้ม ปลุกตอนตีสี่ ด้วยน้องปุ้มกลัวว่านาฬิกาจากโทรศัพท์มือถือมันไม่ทำงาน ถึงแม้ว่ามันไม่ค่อยดัง เพราะไม่ค่อยได้รับโทรศัพท์ แต่การทำหน้าที่เป็นนาฬิกามันก็ทำงานเต็มที่อยู่จ๊ะ

น้องปุ้มแกกลัวว่าจะตกเครื่องบินอีกรอบ เราเลยชวนกันตื่นตั้งแต่ตีสี่ ทำโน้นทำนี่ แล้วเราทั้งสามก็เดินทางถึงสนามบินก่อนเวลาที่ตั้งใจไว้เพราะท้องถนนโล่งเนื่องจากเป็นเช้าวันอาทิตย์

ถึงเวลาได้ตั๋วกลับบ้านดังใจ แต่อาจารย์คิดในใจแล้ว ต้องมีรายการจ่ายตังส์ค่าน้ำหนักเกินแน่ๆ สายการบินสีแดงเธอคิด หนึ่งกิโลหกดอลล่า น้ำหนักกระเป๋าของพวกเราเกินไป แปดกิโล มาจาก อาจารย์สรา และน้องปุ้ม คนละสี่กิโล อย่างเท่าเทียมกัน ส่วนอาจารย์นพนันท์ แกชำนาญด้านพลังงาน กระเป๋าของแก ชั่งน้ำหนักได้ 15.3 กิโลกรัม ถือว่าพอยอมกันได้ ตกลงจ่ายค่าน้ำหนักเกินไปอีกเกือบห้าสิบยูเอส เป็นเรื่องที่ได้เรียนรู้ในข้อที่สองว่า นอกจากน้ำหนักตัวที่ต้องดูแลใกล้ชิดแล้ว ถ้าเดินทางด้วยสายการบินสีแดงเรื่องนี้เขาซีเรียสทีเดียว เมื่อเปรียบเทียบกับสายการบินสีม่วง ใช้คำเดิมว่า เก็บทุกเม็ดไม่พลาด เท่าที่อาจารย์สราเดินทางบ่อยๆ สายการบินบางสายการบินเมื่อเห็นผู้โดยสารไม่เต็มก็ไม่ซีเรียสเรื่องนี้มากนัก

เรียนรู้กันไปนะค่ะ ยังมีอีกนิดหน่อย ว่า เมื่อได้ราคาตั๋ว และเขาจะถามว่า มีสัมภาระจะต้องload ไหม ทางสายการบินขอเพิ่มอีก 9 ยูเอส ค่า loadสัมภาระ

อาจารย์ไม่ค่อยมีประสบการณ์การใช้สายการบิน low cost ก็เลยขอนำมาเล่าสู่กันฟัง เพื่อให้ท่านผู้อ่านได้ข้อมูลไว้พิจารณาประกอบการตัดสินใจเรื่องสีที่จะใช้บิน

ถึงบ้านสักที นักศึกษาโทรตามให้มาสอน ต้องขอโทษด้วยค่ะ อาจารย์สราตกเครื่องบินเพิ่งมาถึง ขออนุญาตและขอโทษจริงๆ ครั้งหน้าจะพยายามไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้อีกแน่นอน

เดินทางครั้งนี้ คุ้มค่า

ขอบคุณอ.โอ้นพนันท์และน้องปุ้มนิภาพร ที่เป็นเพื่อนร่วมเดินทางที่ทรหดเท่าที่เคยมีมา

แต่เราก็ผ่านมันมาได้ค่ะ

อาจารย์สรา จากคอนโดไฮโซ ในซอยอารีย์ 1

S1N2 means one Sara, two N (Noppanun and Nipaporn)

งานเริ่ม เริ่มงาน PAOT WIND SARA August 24, 2009

จากวันก่อนเดินทางจากโฮจิมินต์ถึงแคนโทประมาณห้าทุ่ม เริ่มงานวันแรก จะเป็นการแนะนำรูปแบบของ PAOT อาจารย์ได้รับหน้าที่เดิมคือแนะนำการจัดกิจกรรม  เพื่อนๆผู้ก่อการบอกว่า ไม่ต้องดูไฟล์หรอกเหมือนเดิมเธอพูดแป๊บเดียวจบเลย แต่อาจารย์ไม่ประมาท ขอดูไฟล์และเตรียมตัวอีกรอบก่อนถึงเวลา เมื่อถึงเวลาจริงปรากฏว่าคอมพิวเตอร์ไม่ทำงาน ดร.โคกิบอกให้คุยเรื่องอื่นๆไปก่อน อาจารย์ได้ที จึงทำหน้าที่ทบทวนสิ่งที่ได้คุยกันมาบ้างแล้วในส่วนองค์ประกอบอื่นๆของ PAOT เช่นการสร้างแบบสำรวจและการใช้แบบสำรวจ แบบสำรวจที่เราใช้กันนั้น เราจะเรียกเป็นภาษาต่างประเทศกันว่า action checklist รูปแบบของคำถามจะขึ้นต้นด้วยคำกริยา เช่น Provide  , Organize , Open …………. เป็นต้น หลังจากนั้นจะตามด้วยประโยคว่า Do you propose this action?  และมีตัวเลือกให้ คือ No    Yes  และ Priority

อธิบายง่ายๆ คือถ้าในสิ่งแวดล้อมการทำงานนั้นดีอยู่แล้ว ก็ไม่จำเป็นจะต้องมี action ในเรื่องนี้ นั่นคือต้องตอบ No หากในกรณีต้องมีการปรับปรุง จะต้องตอบ ใช่ และเร่งด่วนหรือไม่ ผู้ทำแบบสอบถามจะประเมินด้วยตัวเอง แบบสำรวจเหล่านี้ถูกใช้ในงานแรงงานนอกระบบในประเทศไทยเช่นเดียวกัน

คุยไปตั้งนาน คอมพิวเตอร์ก็ยังใช้ไม่ได้ จึงชวนคุยเรื่องอื่นๆต่อเช่น การใช้การปรึกษาหารือกลุ่ม การนำเสนอผลการสำรวจ และเกมส์ ทั้งหมดนี้เป็นส่วนของการอบรม WIND โชคช่วยว่าคอมพิวเตอร์ใช้งานได้พอดี อาจารย์ก็เลยบอกว่า ต่อไปนี้เรามาทำขนมเค็กกันเลย ทั้งหมดนั้นเป็นส่วนๆของขนมที่อร่อย ตอนนี้เรามาเริ่มทำกัน ไฟล์ที่ถูกจัดเตรียมจาก ILO ก็ถูกนำเสนอแบบง่ายๆ จากส่วนผสมง่ายๆก็ถูกทำให้เป็นรูปเป็นร่าง ขึ้นมา

การทำงานผ่านไปได้ด้วยดี ทั้งนี้ยอมรับว่าต้องใช้สมาธิ ทำสมาธิก่อน ซึ่งช่วยทำให้ใจไม่กระเจิดกระเจิงตอนคอมพิวเตอร์ใช้งานไม่ได้ และผู้เข้าร่วมประชมมีส่วนอย่างมากต่อการนำเสนอ อาจารย์เห็นสายตาของปุ้ม ให้กำลังใจสุดชีวิต ทำตาโตตอนสนุก หัวเราะดังลั่นห้อง “อาจารย์พูดภาษาอังกฤษ ปุ้มฟังรู้เรื่องดี”  น้องนานา (Nana-san) พยักหน้าเป็นระยะ กลุ่มทีมจากเกาหลี ก็สนุกสนาน น้องที่ถูกเรียกคุยมากที่สุดคือน้องริวทาโร เป็นนักเรียนในกลุ่มที่อาจารย์สรารับผิดชอบดูแล ก็ให้การสนับสนุนร่วมตอบคำถาม แสดงความคิดความเห็นเป็นระยะ การทำงานวันแรกจึงผ่านไปได้ด้วยดี

วันนี้ต้องทำการบันทึกไว้ว่า ได้รับคำชม จากอาจารย์โคกิด้วย อาจารย์โคกิถามทุกคนว่า ทำไมทุกคนจึงเข้าใจที่ดร.สรา พูด และอาจารย์โคกิก็เฉลยว่า เพราะดร. สรา พูดชัด ช้า สั้น และชัดเจนในเนื้อหา ข้ออื่นๆคือ มีอารมณ์ขัน และ ยิ้ม

อาจารย์สราคิดว่าการได้มีพื้นฐานภาษาเยอรมันเป็นส่วนที่ดีมากเพราะต้องออกเสียงชัด ดังนั้น ช้า สั้น จึงตามมาเพื่อสนับสนุนคำว่าชัด ส่วนคำว่าชัดเจนในเนื้อหา อันนี้ต้องขอบคุณทีมงานของอาจารย์โคกิ ที่แนะนำให้อาจารย์ได้เรียนรู้ PAOT และได้ทำงานลักษณะนี้ออกมาในหลายๆชุด เมื่อเราจับงานกับมือ เราก็ต้องเล่าให้คนอื่นฟังได้อยู่แล้ว

งานวันแรกจบด้วยการเข้าร่วมปาร์ตี้ต้อนรับคนเข้าอบรม มาครั้งนี้อาจารย์สรา สบายอีกแล้ว เพราะมาพร้อมกับอาจารย์นพนันท์และปุ้ม ทั้งสองทำให้งานปาร์ตี้สนุกสนาน เมื่อมีคนต้องการการแสดงของเมืองไทย น้องปุ้มก็ทำเต็มที่ มีอาจารย์นพนันท์เป็นกองสนับสนุน ทุกคนรู้จักวิธีรำวง ซ้อมรำวงวันลอยกระทงไปก่อน เมือถึงเวลาของประเทศลาว คุณพงษ์สวรรค์ บอกว่า คล้ายของเมืองไทย และเมื่อถึงช่วงเวลาของประเทศกัมพูชา คุณกนิษฐา หนุ่มหล่อประจำงานประชุม ก็บอกว่า เหมือนของประเทศไทย ขอร่วมกันรำวงอีกรอบ

จบวันแรกด้วยความสนุกสนาน

ดร.สรา จาก แคนโท สามเหลี่ยมแม่น้ำโขง

 

 

รูปนี้น่าจะเป็นรูปโฮจิมินต์ที่หล่อที่สุดในประเทศ

รูปนี้ถ่ายในสำนักงานไปรษณีย์กลาง เมืองโฮจิมินต์

 

 

สำหรับรูปนี้ ตั้งใจฝากผู้ที่เคยเข้าร่วมโครงการ Mekong Delta ในปีที่ผ่านๆมา

 

 

บรรยากาศงานวันแรก แนะนำ PAOT

 

นากาโอะซํง มาซสุบาราซัง นพนันท์ซัง สราซัง โคกิซัง ปุ้มซัง และนานาซัง

สำหรับน้องนานา อาจารย์สราพบตั้งแต่ยังเป็นนักเรียนแพทย์

ตอนนี้น้องนานาเป็นคุณหมอแล้ว ยินดีด้วยค่ะ

 

เพื่อนๆ ยินดีกับศาสตราจารย์คนใหม่ รองศาสตราจารย์คนใหม่และประธาน ICOH คนใหม่

(ตามลำดับจากซ้ายไปขวา)

Mekong Delta 2009 August 22, 2009

ไปเมืองนอกอีกแล้ว ครั้งนี้เดินทางไปประเทศเวียดนาม จุดหมายปลายทางเมือง Cantho เมืองทางตอนใต้ของประเทศเวียดนาม ด้วยอาจารย์สราถูกบรรจุอยู่ในคณะผู้แนะนำรูปแบบการส่งเสริมความปลอดภัยแบบมีส่วนร่วม PAOT ซึ่งมาจากชื่อเต็มว่า Particiatory Action Oriented Training ซึ่งมีรูปแบบที่เหมาะสมสำหรับกลุ่มอาชีพต่างๆ มาครั้งนี้มาด้วยเรื่องWIND ซึ่งใช้สำหรับส่งเสริมความปลอดภัยในกลุ่มอาชีพเกษตรกรรม

เดินทางครั้งนี้ มาพร้อมกับอาจารย์นพนันท์ นานคงแนบ และคุณนิภาพร เจริญฤทธิ์ ซึ่งพวกเราได้รับทุนสนับสนุนการเดินทางและอื่นๆจาก Toyata Foundation ผ่าน Tokyo Occupational Safety and Health Center รวมถึง จาก Cantho Medical College ซึ่งร่วมทำงานอย่างใกล้ชิดกับ ILO International Labour Organization สรุปว่า ได้รับการช่วยเหลืออย่างมากมายทำให้ เราทั้งสามได้เดินทางร่วมกันในวันที่ 21 สิงหาคม ที่ผ่านมา

ออกเดินทางแต่เช้าจากเมืองไทย ถึงเมืองโฮจิมินต์ (เดิมชื่อไซง่อน)ในตอนสายๆใกล้ๆเที่ยง แล้วจึงเข้าพักที่โรงแรมจำง่ายๆ ว่า ได้น้ำ ซึ่งมีชื่อจริงว่าโรงแรมไดนัม มาครั้งนี้ตั้งใจมากว่าจะต้องถ่ายรูปคู่กับUncle Ho หรือที่รู้จักกันในนามลุงโฮ โฮจิมินต์ ให้ได้ จะนั่งพับเพียบเรียบร้อยฝากเนื้อฝากตัวกันเลยทีเดียว

ถึงโรงแรมด้วยอาการหิวมาก ต้องออกไปหาอะไรกินกัน อากาศข้างนอกร้อนแต่ก็ต้องออกไป โชคดีมากโรงแรมของพวกเราตั้งอยู่ใจกลางเมือง ไปไหนมาไหนไม่ลำบาก อาหารมื้อแรกของพวกเรา คือ เฝอ หรือก๋วยเตี๋ยว แกงไก่และขนมปัง ดังรูป เฝอเป็นอาหารขึ้นชื่อของเวียดนาม ใครมาแล้วถ้าไม่ได้ลองชิมคงมาไม่ได้ถึงเวียดนาม

กินอาหารเสร็จ พร้อมกับซื้อของฝากอาจารย์วันเพ็ญใต้ (วันเพ็ญเหนือ ส่งorder ด่วน) แล้ว ก็เดินทางกลับโรงแรม ด้วยความอ่อนแรง เมื่อถึงโรงแรมแล้วพวกเราพร้อมใจกันนอน เนื่องจากเพลียกับแดดที่ร้อนจัด ตื่นขึ้นมาหิวอีกรอบ อาจารย์และยายปุ้ม (นิภาพร) เดินออกไปซื้อกาแฟ อร่อยกิน เพราะเพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่า ยังไม่ได้กินกาแฟเป็นเรื่องเป็นราวเลย ดังนั้นรูปกาแฟและขนมจึงเป็นพยานของการอาการลงแดงกาแฟ  เมื่อสภากาแฟปิดก็เริ่มหิวอาหารอีกรอบ และวางแผนการทำงานสำรวจความปลอดภัยของโฮจิมินต์ในยามค่ำคืน อาจารย์ยอมรับว่าตั้งแต่มาเวียดนามไม่เคยได้ท่องเที่ยวระทึกใจยามค่ำคืนแบบนี้มาก่อนเลย ต้องขอบคุณอาจารย์นพนันท์ ที่คอยดูแลสาวสวยสองคน

วันแรกของการทำงานเริ่มขึ้นด้วยการสำรวจนครโฮจิมินต์ สำหรับวันที่สอง จะต้องเดินทางไปทำงานอย่างจริงจังจากโฮจิมินต์ไปเมืองแคนโท ช่วงเช้าพวกเราทำงานสำรวจพิพิธภัณฑ์อีกรอบ ช่วงบ่ายจึงเดินทางไปสมทบกับผู้เข้าอบรมในครั้งนี้แล้วจึงเดินทางไปเมืองแคนโท

ขณะนี้ถึงเมืองแคนโท ด้วยความปลอดภัย และจะเริ่มงานในวันพรุ่งนี้

อาจารย์สราต้องทำหน้าที่แนะนำโครงการและดูแลให้คำปรึกษาผู้เข้าอบรมรวมทั้งหมดยี่สิบกว่าคนจากประเทศต่างๆ เรื่องราวจะเป็นอย่างไร จะนำเสนอต่อไป

สองสาวและหนึ่งหนุ่ม เดินทางไปทำงาน ณ ประเทศเวียดนาม

 

ตื่นเต้นกับการต้อนรับของโรงแรมไดนัม

 

การจราจรหน้าโรงแรม

 

อาหารมื้อแรก เฝอ และแกงไก่ ขนมปัง

 

โปรดสังเกตุ ที่บรรจุกาแฟ ออกแบบตามหลักการยศาสตร์จริงๆ