วันนี้ 25 กันยายน 2551 พวกเราจะทั้งเก็บตะวัน ทั้งเก็บใจ เก็บความทรงจำที่ดีๆ ที่เราได้รับจาก ท่านอาจารย์เฉลิมชัย
ขอบพระคุณอาจารย์ที่มอบสิ่งดีๆ แก่พวกเราเสมอมา
รูปข้างล่างนี้ เป็นรูปเบื้องหลังการเก็บตะวัน การเก็บใจ
งานจะเริ่ม วันนี้ ตอนเที่ยง
ติดตามดูรูปความประทับใจจากงานมุทิตาจิต ได้ วันนี้ 25 กันยายน 2551ช่วงบ่ายๆ
อาจารย์สรา ผู้ตามเก็บตะวัน
ภาค สอง
ตื่นเต้นมาก อาจารย์ไม่เคยต้องไปแสดงอะไรให้ใครๆดู ด้วยจำนวนคนเยอะๆแบบนี้มาก่อนเลย นักศึกษาบอกว่า อาจารย์คะหนูรู้สึกตื่นเต้นค่ะ คนเยอะ อาจารย์ก็แอบตื่นเต้น แต่ ต้องบอกเด็กๆๆไปว่า ไม่ต้องตื่นเต้นนะ หายใจลึกๆ เราต้องทำได้ (แหม เหมือนออกรบเลย)
น้องๆ ซ้อมกันอย่างจริงจัง เหมือนกับ AF เลย มีอาจารย์คอยดุ (เหมือนเดิม) อยู่แค่หนึ่งวัน เพราะอาจารย์มัวไปยุ่งกับงานประชุมของแรงงานนอกระบบที่ต้องจัดประชุมแถลงผลการดำเนินงาน
ต้องบอกว่าวันซ้อมพวกเราทำได้ดี แต่ วันจริงพวกเราทำได้ดีกว่า
งานแสดงมุทิตาจิตต่ออจ.เฉลิมชัยนี้ต้องขอบคุณคุณอี๊ด คุณอี๊ดเป็นแม่งานหลัก ตั้งแต่คัดเลือกเพลง เพลงเก็บตะวัน เป็นเพลงที่อาจารย์ท่านชอบ น้องแป๋ม เป็นผู้สำเนาแจกเนื้อเพลง ขนาดfont มีตั้งแต่ขนาดเล็กไปจนขนาดใหญ่ สำหรับคนเฒ่าอย่างเรา
เราแบ่งซ้อมกัน ระหว่างผู้เฒ่า และกลุ่มเด็ก แล้วค่อยมาประกบชนกัน
อาจารย์พรพิมล อาจารย์สราและคุณอี๊ด ซ้อมกันตอนเย็นๆ แต่คอมพิวเตอร์ของอาจารย์สรา ไม่ค่อยจะเป็นใจเท่าไร ในวันนั้น อาจารย์และคุณอี๊ด ลงมติว่า โอเคมีอาจารย์พรพิมลละ รอดตัวไป เราหาแกนนำได้ละ
ต่อมา เด็กๆ ซ้อมกัน คุณอี๊ดเป็นผู้กำกับ voice “ไหน พวกคุณ ร้องให้อาจารย์สราฟังหน่อยสิ พี่ว่าพวกคุณยังออกเสียงไม่ชัด”
ตายละ แล้วอาจารย์จะรู้เรื่องไหม เอานะ ฟังก็ฟัง อาจารย์ก็เลยได้ซ้อมไปกับน้องๆด้วย น้องๆเก่งมาก นอกจากจะเรียนหนังสือดีแล้ว ยังมีความสามารถพิเศษอีกด้วย
สิบโมงครึ่งเช้าวันที่ 25 น้องๆ ซ้อมอีกรอบ คุณอี๊ดคุมเข้มเหมือนเดิม งานที่ตึกหก เริ่มแล้ว พวกเราก็เดินลงไปที่ตึกหกพร้อมๆกัน
สีส้มพรึบ “อาชีวอนามัย มาแล้วครับ”
เป็นใครไปไม่ได้ อาจารย์ไชยนันต์รับหน้าที่เป็นโฆษกงานวันนี้ เชียร์ภาควิชาอย่างออกนอกหน้าเป็นจริงเป็นจัง
วันนี้อาชีวอนามัยมีการแสดงมาเป็นพิเศษ เสียงโฆษกเชียร์ต่อ
อาจารย์แอบมองหน้าอาจารย์เฉลิมชัย เห็นอาจารย์ยิ้มละมุน รอยยิ้มของอาจารย์เป็นกำลังใจให้กับพวกเรา อาจารย์สราชอบรอยยิ้มน้อยและการพยักหน้านิดๆของอาจารย์เฉลิมชัยมาก รู้สึกว่าเป็นภาษากายที่คนรับ จะรับรู้ได้ถึงความรู้สึกที่อาจารย์มีต่อพวกเรา น้องๆ ปริญญาโทสุขศาสตร์อุตสาหกรรมน่าจะเคยเห็น และจดจำได้โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนน้องๆ สอบวิทยานิพนธ์
“ต้องขึ้นแล้วคะอาจารย์ ทางคณะขอให้อาชีวอนามัย แสดงก่อน”
เสียงโฆษกถามออกไมค์ว่า
“อาชีวอนามัยพร้อมไหม”
พร้อม เราพร้อม คุณอี๊ดแม่งานกำกับเด็ก น้องแป๋ม น้องอ๊อป ทุกคนช่วยกัน
อาจารย์นึกในใจ พร้อม เราต้องพร้อม เด็กจับมืออาจารย์แล้วบอกว่า “อาจารย์คะเดินไปกับหนูค่ะ คนเยอะจังเลย” อาจารย์บอกกับเด็ก น้องๆ ว่า”ไป เราไปกัน” พวกเราใส่เสื้อสีส้ม เดินตามกันไปเป็นแถว สิบกว่าคน ไปแสดงมุทิตาจิตเพื่อครูของพวกเรา
เพลงแรก เก็บตะวัน ท่านโฆษกกระโดดขึ้นมาร้องเพลงกับเราด้วย บอกก่อนเพลงขึ้น ว่า เพลงนี้ เราเลือกเพราะเป็นเพลงที่อาจารย์เฉลิมชัยชอบ
เมื่อจบเพลงที่หนึ่ง พวกเราก็ยังไม่ลงจากเวที โฆษกบอกต่อว่า พวกเรายังไม่ไปไหนครับ เรามีเพลงที่สอง ความสุข ความทรงจำ ไม่มีที่สิ้นสุด
อาจารย์เห็น อาจารย์เฉลิยชัยพยักหน้า
ทำให้อาจารย์เฉลิมชัยสุขใจ เราก็ยินดีแล้ว
ร่วมทำให้อาจารย์สุขใจไปกับพวกเราจากรูปภาพจ๊ะ
อ.สรา
หากตะวัน ยังเคียงคู่ฟ้า จะมัวมา สิ้นหวังทำไม
เมื่อยังมีพรุ่งนี้ ให้เดินเริ่มใหม่ มั่นคงไว้ ดังเช่นตะวัน
เก็บไว้ทุกๆเรื่องราว รอยยิ้มที่เราเคยมี
เก็บไว้รวมกันเป็นภาพที่ดี สิ่งเหล่านี้คือความทรงจำตลอดไป
ด้วยรักและด้วยความผูกพัน เมื่อมีวันที่ตัวฉันต้องไป
จะขอขอฝากหัวใจ ฝากเอาไว้แทนคำขอบใจจริงๆ
สิ่งเหล่านี้คือความทรงจำตลอดไป
