วันนี้ได้รับเมล์หนึ่งฉบับ ตอนแรกกะว่าจะลบทิ้งเพราะมาจากคนส่งที่ไม่เคยคุ้นเคย แต่ด้วยหัวข้อเรื่อง Hello from Rome ทำให้ต้องเปิดอ่าน
Dear Dr. Arphorn,
I am writing just to say HELLO to the girl whom I met 5
years ago in Rome, by chance. It was a day (maybe on Sunday) of July or August
(in 2004) and the girl was waiting for tha bus, at a bus stop. She was very
very worried. I asked to her which was the problem. She answered me that she
had a urgent problem concerning her flight ticket but she did not know how to
contact her airline at once. After, the girl and I got on the same bus. During
the bus ride, I managed to call the airport office of that airline by my mobile
phone, so I gave to the girl the mobile phone and she solved her problem. At
the end, the girl thanked me and gave to me a little piece of paper with her
name. I have been kept that little piece for 5 years and yesterday I looked for
more information on the name written on the paper on the Internet. I found the
e-mail address to which I am sending this e-mail.
Hi Sara, again.
Piero
Vincenzo Giugno
If you remember the story than you are that girl and this mail
is for you.
If you don’t remember the story than I made a mistake, I am very
sorry, please cancel this e-mail.
อ่านแล้วซาบซึ้งถึงขั้นออกอาการ รีบตอบเมล์กลับไปโดยไม่รอรี yes , it ’s me
ในวันนั้นถ้าเราไม่ได้คุณคนนี้ เราคงไม่ได้บินกลับตามเส้นทางที่ตั้งใจไว้ เพราะจริงๆแล้ว ต้องการบินจากโรมไปมิวนิคและจากมิวนิคกลับกรุงเทพ แต่อาจจะมาจากการรับช่วงส่งเวรการทำงานจองตั๋วที่บริษัทขายตั๋วที่โรม จึงทำให้การเดินทางต้องเปลี่ยนเป็น โรม โมนาโค และจากโมนาโคกลับกรุงเทพ ได้เรื่องเลย อาจารย์ต้องไปทำการเปลี่ยนตั๋วเองที่บริษัทที่ตั้งอยู่นอกเมืองโรม ก็ต้องนั่งรถออกไป พอไปถึงเขาหยุดทำงานเพราะเป็นวันอาทิตย์ ตาย ตายสถานเดียว หาอะไรไม่เจอสักอย่าง โทรศัพท์ก็ไม่มี ตึกปิดหมดเลย เจอคนที่ยืนถือโทรศัพท์ที่ป้ายรถเมล์ ก็เลยทำให้เกิดการเจรจากันเกิดขึ้น
ขอบคุณฟ้า ต้องพูดคำเดียว ไปเจอคนอิตาเลียนที่พูดภาษาอังกฤษ ที่มีโทรศัพท์มือถือในมือ และเจอนอกเมืองโรม
มันเหลือเชื่อจริงๆว่า 5 ปีผ่านไป คุณแกก็ยังจำเราได้ แต่จะขอบอกด้วยความจริงจากใจว่า เดินทางไปไหนครั้งใด ก็นึกถึงเรื่องนี้ทุกครั้ง ขอบคุณสวรรค์ที่บันดาลให้พบคุณแกที่ป้ายรถเมล์
มันเขียนไม่ออกบอกไม่ถูก แต่ระลึกถึงอยู่อย่างตลอดเวลาค่ะ แต่ไม่สามารถติดต่อได้ เป็นโชคดีที่เขียนชื่อใส่กระดาษไว้ให้ และกำชับไว้ว่าขอให้ติดต่อถ้าหากมาเมืองไทย จำได้ว่าไม่มีนามบัตรสักใบในคราวที่ไปประชุมนำเสนองานที่โรม เมื่อ 5 ปีที่ผ่านมา ก็เลยเขียนชื่อที่อยู่ใส่กระดาษไว้ให้ little piece of paper
thank you very much, without you I could not be on my schedule at that time. I really appriciate what you did. and I really wish to welcome you and your family here in my country.
โอโห เรื่องแบบนี้เกิดจากคนอิตาเลียนที่พบกันครั้งเดียว มันไม่น่าเชื่อจริงๆ มันเหลือเชื่อสุดจะบรรยาย
มีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นเยอะแยะจากใครต่อใคร ที่มิได้คาดมิได้หวัง
เพียงพอแล้วมั้งหนอ
a girl in Rome
