เขาว่ากันว่าการมีชีวิตของคนเรานั้นเหมือนกับการเดินเก็บสิ่งของ เรื่องราวลงกระเป๋าเดินทางเก็บกันอยู่สักประมาณ 70 ปี ก็จะหยุดเก็บและจะหายตัวกันไป ดังนั้น ในช่วง 70 ปีของการมีชีวิตอยู่กันนี้ สมควรจะเก็บในเรื่องดีๆลงกระเป๋าของแต่ละคน ในทำนองเดียวกัน เรื่องราวที่ไม่ดีก็ไม่ต้องเก็บกันลงไปในกระเป๋า เรื่องราวของแกงค์กินนอน ภาคพิเศษรุ่น 1 ที่พวกเราลำบากฝ่าฟันอุปสรรคต่างๆนาๆ มาด้วยกันโดยมีจุดประสงค์หลัก จะจบปริญญาโทให้ได้ภายในระยะเวลา 5 ปี ถึงแม้ว่าต้องกินนอนที่คณะ ในช่วงเวลาหนึ่งก็ตามนั้น เป็นเรื่องที่อาจารย์คงต้องเก็บลงไปในกระเป๋าใบหรูที่อาจารย์มีอยู่
วันเพ็ญ หรืออาจารย์วันเพ็ญ ที่เพื่อนๆเรียก แต่สำหรับอาจารย์จะเรียกว่าเพ็ญใต้ เพราะจะมีน้องเพ็ญเหนืออีกหนึ่งคน ทั้งสองคนเป็นคนที่รักใคร่สนิทสนม พึ่งพาอาศัย ปรึกษาหารือกันและกันอยู่ตลอดเวลา
วันเพ็ญใต้ เป็นหนึ่งในแกงค์กินนอน เพ็ญเป็นอาจารย์อยู่ทางภาคใต้ เพ็ญจะมีงานมงคลในเดือนพฤษภาคมทีจะถึงนี้ และจะมากรุงเทพเพื่อมาเตรียมงานมงคลที่ใกล้จะมาถึง อาจารย์ก็เลยได้ความคิดว่า เราต้องรวมตัวกันและทำบางสิ่งบางอย่างให้เพ็ญ ทุกคนอยากแสดงความยินดีในความสุขและงานมงคลของเพ็ญ งานเลี้ยงในวันที่ 25 เมษายน 2552 ก็เลยเกิดขึ้นจากการรวมตัวของพวกเราหลายๆคน คนที่มาไม่ได้ก็ได้ส่งข้อความมาให้เพ็ญ คนที่ส่งข้อความไม่ได้และมาไม่ได้ก็จะติดต่อกับเพ็ญด้วยตัวเองในภายหลัง (คงไม่ลืมนะค่ะแปลว่าห้ามลืมจ๊ะ)
วันที่ 25 เมษายน สถานที่นัดเป็นครัวชุมสายเหมือนเดิม คนที่มาถึงเป็นคนแรก คือ ท่านอาจารย์วิชัย อาจารย์โทรศัพท์หาอาจารย์สรา ตอน หกโมงครึ่ง (ก่อนเวลานัดครึ่งชั่วโมง) ซึ่งในขณะนั้นเพ็ญยังมาไม่ถึงคอนโดไฮโซเลย อาจารย์สราก็เลยพยายามติดต่อบอย และปุ้ม บอกให้บอยรีบๆมาเพราะอาจารย์วิชัยไปรอที่ร้านแล้ว คนที่มาถึงร้านเป็นคนที่สอง น่าจะเป็นบอย คนที่สามเป็นหนิง เล่มดำ หนิงโทรหาอาจารย์สรา ตอนนั้นอาจารย์กำลังอยู่กับพี่เพ็ญ อาจารย์ก็เลยไม่กล้าพูดอะไรมาก เพราะพี่เพ็ญไม่รู้เรื่องกินข้าววันนี้ ทุกอย่างเป็นความลับ พี่เพ็ญรู้แต่ว่ากินข้าวกับอาจารย์ที่ครัวชุมสายเท่านั้น คนที่สี่น่าจะเป็น อาจารย์ไชยนันต์ กลุ่มของอาจารย์อันประกอบด้วย เพ็ญ น้องกบ ปุ้ม อาจารย์โอ้ (อาจารย์นพนันท์ อาจารย์คนใหม่ล่าสุดของภาควิชา น่ารักและใจดีมาก) และอาจารย์มาถึงเป็นกลุ่มคนที่ 5 ความลับเริ่มจะแตกเมื่อเพ็ญพบกับบอยที่หน้าร้าน “อ้าว บอยมาได้อย่างไง” เพ็ญทักทายบอย และเริ่มรู้เป็นนัยๆ อาจารย์นึกในใจ ตาน้องบอย ไม่น่าเดินออกมาเลย ความลับเปิดเผย แต่นี่แหละน่า ความลับไม่มีในโลก เพ็ญเริ่มถามอาจารย์ทันที “นี่อาจารย์นัดมากี่คนคะ คนเยอะไหม ทำไมอาจารย์ไม่บอกก่อน โอโห นอนด้วยกันทุกวันปิดเงียบเลย” พี่เพ็ญใส่เป็นชุดเป็นชุดเลย แต่อาจารย์รู้ว่าเพ็ญไม่โกรธหรอก เพ็ญก็คงดีใจเหมือนที่อาจารย์ดีใจเหมือนกัน เพราะเราทุกคนอยากสร้างความสุขให้กับทุกคนด้วยใจที่เป็นสุขจ๊ะ อาจารย์บอกกับเพ็ญต่อว่า ยังมีsurprise อีก
เข้าไปถึงในร้าน สักครู่ พี่เอ และแพรก็เดินเข้ามาในร้าน เพ็ญบอกว่า มีใครอีกบ้างค่ะ อาจารย์ก็เลยแกล้งบอกว่านี่ยังไม่ถึงครึ่งเลย อาจารย์เห็นดวงตาของวันเพ็ญแล้วมีความสุขมาก (ทั้งอาจารย์และเพ็ญ) หลังจากนั้นกระบวนการกินเริ่มขึ้น แกงค์เพิ่งมาถึงสั่งอาหารจานหลักทันที ถึงแม้ว่าอาจารย์วิชัยจะเสนอของกินเล่นก็ตาม แต่น้องกบบอกว่า เราขอกินจริงกันเลย ดังนั้นของบนโต๊ะจึงขาดแกงคั่วหอยขม ของโปรดของน้องกบไม่ได้ และยังมีอาหารต่างๆอีกมากมาย ยายปุ้มเจริญอาหารมาก เห็นปุ้มกินแล้ว อาจารย์แทบจะไม่ต้องกินอะไรเลย เพราะรู้สึกอิ่ม กินกันไปกินกันมาจนของกินเริ่มหมด ความหิวเริ่มจาง ทุกคนเริ่มคิดถึงพี่ป๊อก พี่ติ่ง สำหรับพี่ติ่ง อาจารย์โทรบอกพี่ติ่งแล้ว พี่ติ่งมาไม่ได้ ขอโทษด้วยเพราะต้องทำงานอยู่ต่างจังหวัด และจะเข้ากรุงเทพวันอาทิตย์ แต่สำหรับพี่ป๊อก ทำไมยังไม่มาถึง มันใกล้จะสองทุ่มแล้วนะ พี่เอโทรหาพี่ป๊อกทันที พี่ป๊อกของพวกเราไปกลับรถอยู่แถวสุขุมวิท พี่เอโทรคุยกับพี่ป๊อกเป็นระยะๆ สักประเดี๋ยว(ครู่ใหญ่ๆ) ได้ข้อมูลใหม่ล่าสุด ถึงประตูน้ำแล้ว อาจารย์สบายใจ ป๊อกมาได้แน่นอน นี่ไม่ได้เจอกันเกือบปีแล้วนะ
Surprise เรื่องที่สองสำหรับพี่เพ็ญ คือ การ์ด ที่รวบรวมคำอวยพรจากเพื่อนๆแกงค์กินนอน อาจารย์ฝากให้ทุกคนส่งเมล์มาและจะทำการตัด ปะ ลงไปให้ เมื่อเพ็ญได้รับ เพ็ญชอบมาก อ่านอย่างละเอียดและตั้งใจ (ดังแสดงในรูป) ขอแจ้งสมาชิกแกงค์ทุกท่านว่า เพ็ญท่าทางจะชอบมากเพราะเมื่อกลับมาถึงคอนโดไฮโซ เพ็ญก็เปิดอ่านแล้วอ่านเล่า คนทำก็ดีใจ๊ดีใจจ๊ะ อาจารย์ขอขอบคุณทุกท่านที่ได้ร่วมกันส่งคำอวยพรมาให้ เสียดายว่าหลายคนไม่ได้มาเห็นตอนเพ็ญอ่านการ์ด ไม่เป็นไร รองานหน้ากันนะ ยังมีสมาชิกแกงค์กินนอนหลายท่านกำลังรอคิวอันเป็นมงคลนี้อยู่
ในที่สุดพี่ป๊อกก็มาถึงงานได้อย่างปลอดภัย และเหมือนเดิมพี่ป๊อกของพวกเรา ไปไหนมาไหนไม่เคยขาดผลิตภัณฑ์ของบริษัทเลย ตกลงเป็น safety หรือเป็นแผนกโฆษณาประชาสัมพันธ์จ๊ะ ทุกคนที่มาในงานก็เลยได้รับผลิตภัณฑ์ของยูนิริเวอร์กันถ้วนหน้า งานนี้พี่ป๊อกมีของเล่นใหม่มาด้วย คือ กล้องถ่ายรูปตัวใหม่ อายุ 15 วัน งานนี้พวกเราก็จะมีรูปสวยๆ กันล่ะ เพราะพี่ป๊อกสัญญาว่าจะส่งรูปที่เดินถ่ายทั้งงาน (ตามรูป) มาให้ดู
เขียนมายาวมาก สุดท้ายงานเลี้ยงก็จบ ทุกคนมีความสุข ยิ้มแย้มแจ่มใสกัน จัดการแยกย้ายคนที่มีรถตามไปส่งคนที่ไม่มีรถ และอาจารย์คาดว่าพวกเราคงจะพบกันแน่เร็วๆนี้
แต่สำหรับวันนี้ ขออวยพรให้เพ็ญมีความสุขมากๆ อาจารย์เขียนไว้ในการ์ดว่า บางครั้งเราควรโยนเหตุผล(ของเราเอง) ทิ้งเสียบ้าง ขอมาขยายความต่อว่า เพราะต่อไปนี้คงต้องมีคนมาอยู่ร่วมเพิ่มขึ้นแล้ว ก็ต้องอาศัยความรัก ความเข้าใจ กันให้มากๆ มาช่วยดำรงคงความสัมพันธ์ที่สวยงามอันนี้ไว้ อาจารย์คงจะเขียนอะไรได้หวานไม่เท่ากับพี่ป๊อก แต่ขอให้ทั้งคู่รักกันให้มากๆจ๊ะ
การรวมตัวของแกงค์กินนอนก็จบลงด้วยความสุขและความสมหวัง
เอวังก็มีด้วยประการฉะนี้
หัวหน้าแกงค์กินนอน
เพ็ญ กำลังอ่านการ์ด
บรรยากาศที่โต๊ะ หนิงเล่มดำ อจ.นันต์ อจ.วิชัย แพร และป๊อก
งานนี้สาวๆทุกคนพร้อมใจใส่เสื้อสีชมพู รวมถึงแพรด้วย
พี่ป๊อกกับกล้องอายุ 15 วัน
